MEHMET

Diğer çoğu hastalıkta olduğu gibi benimkinin de temelleri çocukluğuma
dayanıyor. Hayır hayır düşündüğün gibi baskı altında falan büyümedim,
şiddete de maruz kalmadım. Bahçesinde onlarca ağaç olan bir evde
büyüdüm. Bir sürü arkadaşım vardı ve çok da iyi bir ailem. Şimdi “bütün
bunlara rağmen nasıl oldu da kafayı yedin” diye soracaksın bana. Peki
söylüyorum: Benim hastalığım; insanlara mutluluk vermek… Bakma bana
öyle garip garip. Ciddiyim ben. Küçüklüğümden beri çevremdeki herkese
bıkmadan, usanmadan mutluluk vermeye çalıştım. Başkaları mutlu
olduğunda ben daha da mutlu oldum. Neden diye sorma sakın. Ben gerçek
bir insan olmaya çalıştım. Bir de çocukluğumda bir film izlemiştim.
İnsanları sadece güldürerek tedavi eden bir doktor vardı filmde. Ondan
etkilenmiş olabilirim biraz. Düşünsene; ilaç yok, sadece gülücükler var.
Bunu kendime vazife olarak aldım ve büyüyüp kocaman bir adam olana
kadar da herkesi mutlu etmeye çalıştım. İnsanların sorunlarını dinlemek ve
çözümler üretip onlara sunmak hoşuma gidiyordu. Hatta biliyor musun öyle
güzel bir mutluluk zinciri kurmuştum ki bir kişinin sorununu başkalarıyla
tartışıp fikirleri sentezliyor ve en iyi çözümü o kişiye sunuyordum. Bütün
bunları not ettiğim kocaman bir defterim vardı. Nitekim gel gör ki işler pek
yolunda gitmemeye başladı. İnsanlar bir süre sonra bana sırt çevirdiler. Hep
gülmek olmazmış. Sorunları da yaşamak, hüznü de tatmak gerekirmiş. Beni
her an mutlu görenler artık bana bir uzaylıymışım gibi bakmaya başladılar.
Aslında onların biraz da haklı olduğunu anladığımda artık çok geçti.
Dışlanmıştım. Nasıl ki büyük bunalımlar yaşayanlar deli ilan ediliyorsa hep
mutlu olanlar için de aynı şey geçerliymiş.

Anlayacağın sonunda kendimi bu ruh sağlığı hastanesinde buldum. Kendini bulmak…
Ben gerçekten kendimi burada buldum çünkü burada bir sürü sorunlu var. Ve
ben de hepsinin yardımına koşabilirim.

Oyun Adı: Hayaller ve Gerçekler
Yazarı : Kemal ORUÇ
İletişim : www.kemaloruc.com

MEVLÜT BABA

Yıllardır biriktiririm bu derdimi içimde. Nasıl anlatılır nasıl sözcüklere
kurulur bilemem. Ben içimde yaşadım ya hep… (Durgunlaşır.)
Gençliğimde bir kadın sevdim. Canımdan çok hem de… Evlendik, bir
bebemiz oldu: Ahmet... Ahmet’im… Daha iki yaşındayken anası garibim
kansere yakalandı, çok çok altı ay dayandı bu illete. Ahmet’imi tek başıma
büyüttüm. Yeri geldi anası da ben oldum. Aç kaldım ama Ona
hissettirmedim. Çöplükten bulup yedim ama Ahmet’imi hiç aç koymadım.
Hiç üşümedi o ben ayazlarda donarken. O sıralar eskicilik yapardım ben.
Demir, pet şişe falan toplar satardım. Okumadım hiç ben, okutmadılar.
İstedim oğlum okusun adam olsun, kimsenin eline bakmasın. Lise çağına
gelince beni tanımaz oldu. Utandı içten içe… Hiçbir çocuk babasının
fakirliğinden utanır mı? Utandı işte yavrucak. Kaçtı günlerce benden.
Aradım, okuluna gittim sordum benden bahsetmemiş bile… Başka birinden
bahsetmiş. Demiş ki “Benim babam doktor”. Kızmadım ona kızamadım.
Sonra Tıp Fakültesini kazandı, başka şehre okumaya gitti. Bir daha da
arayıp sormadı. Kazandığım her parayı gönderdim, oğlum aç kalmasın,
yaban ellerde açıkta kalmasın diye.
Profesör oldu, şimdi İstanbul'da benim hastabakıcılık yaptığım hastanenin başhekimi...
Anlayacağın Prof. Dr. Bekir Şahin benim oğlum...
Siyasi torpille geldi buraya. Benim için değil merak etme, kendi çıkarları
için… Ben sildim bir kere Onu hayatımdan. Benim Bekir diye bir oğlum
yok! İşe bak ki bir zamanlar o benden utanırdı. Şimdi ise ben ondan
utanıyorum!

Oyun Adı: Hayaller ve Gerçekler
Yazarı : Kemal ORUÇ
İletişim : www.kemaloruc.com

HASAN

(Kendi kendine, sarhoş…) Bok herifler! Ne var sanki sözümden
çıkmasanız. İki çimento taşıdınız da sanki kolunuz mu koptu ulan piç
kuruları! Haram olsun ulan aldığınız paralar! Ulan bu şişenin de dibi geldi
be. (Mustafa’ya seslenir.) Mustafa! Ulan piç neredesin? Bana bira getir
dolaptan! Şerefsizler. Geberteceğim hepinizi. Nerede kaldın lan! Getirsene
birayı. (Hasan burada sanki küçük Mustafa varmış gibi oynar.) Nerede lan
bira? Sen benimle dalga mı geçiyorsun? Seni adam edeceğim ben, sen hiç
merak etme. Ben senin ne istediğini biliyorum. Bakma lan suratıma öyle.
Bakmasana ulan! Kime diyorum ben ha? (Birkaç tokat atar.) Ağlama lan,
ağlama karı gibi. Piç kurusu… Anan gibisin sen de. Her boka ağlarsınız
siz. Kaltak öldü de kurtulduk. Ama merak etme seni de ananın yanına
yollayacağım. Zırlama lan. İşçilerin hıncını senden çıkarmayayım. Geç tek
ayak üstünde bekle şurada. Uslu durmazsan yine üstünde sigara
söndürürüm. Bu işler böyle işte, ben seni ezmezsem sen büyüyünce beni
ezersin. Nasıl da nefret dolu gözlerin… Bak işte böyle olacaksın her
zaman. İnsanlardan nefret et. Kimseye güvenme, babana bile… Ben anana
güvendim de ne oldu sanki; senin gibi bir piçi başıma bıraktı da geberdi
gitti. Katlanamadı tabi, sıkıntıya gelemedi, pes etti. Asla ezilmeyeceksin,
düşene bir de sen vuracaksın. Bak bugün inşaatta işçiler sözümden çıktı,
ağzını burnunu kırdım ikisinin. Neymiş efendim aile geçindiriyorlarmış da
zam istiyorlarmış… Ben sıçmazsam ağızlarına, onlar sıçar benimkine. Ne
bakıyorsun lan öyle dik dik? Piç kurusu! Sen de beni mi döveceksin?
Gücün yetiyorsa yap bakalım! (Eline aldığı bir demirle Mustafa’ya
vurmaya başlar.) Al sana! Al!

Oyun Adı: Hayaller ve Gerçekler
Yazarı : Kemal ORUÇ
İletişim : www.kemaloruc.com

MUSTAFA

Geçmiyor, bir türlü geçmiyor. Ne yaparsam yapayım yine de geçmiyor.
Tam unuttum diyorum, yine çıkıp geliyor. Hayalini görüyorum onun. Buraya geliyor.
Beni ziyaret ediyor. Orta birinci sınıftayken beni okuldan aldı, bir işe soktu. Çocuktum ama
oyun yoktu, oyuncak yoktu. Durmadan çalışıyordum ve o benim
kazandığım bütün parayla içki içiyordu. İşkenceler hep devam etti.
Üzerimde söndürdüğü her sigarada ona olan nefretim biraz daha alevlendi.
Epey bir süre gizlice karate çalıştım. Çocuk aklı işte, amacım bir an önce
ondan daha güçlü olup onu dövmekti. Baktım bu böyle olmayacak bıraktım
karateyi ve gizlice bir okula kayıt yaptırdım. Ortaokulu dışarıdan bitirdim.
Lise 1’e başladığımda artık genç bir delikanlıydım ve babamın baskıları
beni yıldırmıştı. Artık ona kendimi ezdirmeyecektim. Zaten çok içmekten
yavaş yavaş kafayı yiyordu. Topladım eşyalarımı kaçtım evden. Epey bir
süre sokaklarda yattım. Sokak çocuklarıyla ahbaplık ettim. Tinerlerini
paylaştılar benimle. Sonra bir iş buldum: Bir kafeteryada garsonluk…
Oranın deposunda konaklamaya başladım, iri lağım fareleriyle birlikte…
Çok sevmiştim onları, çünkü tek arkadaşlarım onlardı. Çok büyük bir hırsla
çalışıyordum, hem işte hem de okulda derslerime… Derslerimde çok
başarılıydım. Öğretmenlerim üstüme düşerdi. Hoşuma giderdi bu durum.
Ama gel gör ki hiç arkadaşım yoktu. Aslında vardı: Selim… Ama o da beni
terk etti. Büyük ihtimalle sevgilisi istemişti böyle olmasını. Oysa ben onun
gerçek bir dost olduğuna inanmıştım. Canı sağ olsun eski dostumun. Lise
sondayken İpek diye bir kızla tanıştım: ilk aşkım. Daha doğrusu ilk ve
son… Çok sevdim onu. Bana annemden sonra sevgiyi hatırlatan tek kişiydi.
Ama şimdi Nihan'la evliyim.

Oyun Adı: Hayaller ve Gerçekler
Yazarı : Kemal ORUÇ
İletişim : www.kemaloruc.com