Çocukluğuma ait bazı resimler var zihnimde; sevdiklerime, oynadığım oyunlara ve siyah beyaz bir yığın anıya dair. Ama en renkli olan benim sinemalarım. Okumayı yazmayı bilmezken bile
her pazar sabahı, bana çok kocaman gözüken, kıpkırmızı kadife perdeleri kalkınca ortaya çıkan beyaz perdem. Şimdiki çocukların televizyonlarda kuru, sıkıcı seyrettikleri, oysa benim konulu
film tadında bitmesin diye dilediğim upuzun yolculuğum, çizgi filmlerim.

Aşkım yaşımla daha da büyüyor. Dr.Jivago, İrlandalı Kız, Orada Olmak, Batı Yakası’nın hikayesi ve onlarcası yolculuğumun ana durakları… Sıcaklar bastırınca ay çekirdekli, çamlıca gazozlu yazlık
sinemalarım. Çok renkli, hayal dünyamı teklifsizce, arsızca genişleten bir şey bu, hala naif kalabilmeyi başarabilmişsem bundandır, artık biliyorum.

İlk genç kızlığım, bu seferki ritüel bambaşka. Her cumartesi 14.30 matineleri, yine aynı kardeş, kuzen kalabalıkları ile seyredilen bolca gülünen sinemalarım. İşte o filmlerde ruhuma sinen, yüreğime dokunan birisine her geçen gün büyüyen bir sevdayla bağlandım. Bu bir kadının bir erkeğe duyduğu hayranlıktan da öte bir şeydi. Adlandırılmayan, kirletilmemiş, ihanete uğramamış ve beni hiç terk etmeyen bir aşk “Şener Şen”.

70’li yıllarımın Şener Şen’i , mahallenin yakışıklısı, İzmit İtfayesinin gururu, Gilette Türkiye distribütörü, nikah şekeri pazarlamacısı, iki tarafı idare eden, içten pazarlıklı ve hiçbir işte dikiş tutturamamış birisiydi ama biz onu bu çelişkileri rağmen kuvvetle sevdik. İşte bu yüzdendir ki, hepsi onun rol aldığı filmleri başyapıt haline getirmeyi başardı. Tabii ki ve illa ki Kemal Sunal’ı, Adile Naşit'i, Münir Özkul’u , Ayşen Gruda’yı ve ona yol arkadaşlığı yapmış nicediğer oyunculara da binlerce şükran sunmak hepimize ve onlara en yakışan…

Kendi deyişiyle, kendini bir yere hapsetmekten korkan Şen, Hababam Sınıfı(1975), Tosun Paşa (1976), Gülen Gözler (1977), Kibar Feyzo, Neşeli Günler (1978), Davaro(1981) Şalvar Davası (1983) vb. gibi filmlerde yarattığı jestlere dayalı oyunculuktan mimiklere dayalı oyunculuğa yaptığı keskin geçişle biz tutkunlarını şaşırttı ve bir o kadar da keyiflendirdi. Züğürt Ağa’daki (1985) konumuna, toprağına,
özüne inat naif bir ağayı, Namuslu’da (1984) insanın içini sızlatacak berrak bir ruhun her türlü çirkefe karşı direnişini, Muhsin Bey’de (1987) umudu, Aşk Filmlerinin Unutulmaz Yönetmeni’nde (1990)
her şeye rağmen ayak diremeyi, Eşkıya’da (1996) ömrünün en güzel 35 yılını cezaevinde geçirmiş ve her şeye inat, Keje’si için hayata tutunmaya çalışmış, son atımlık barutunu da bunun için İstanbul’da
onu bulmaya çalışarak kullanan ve yolları Tarlabaşı’nda kendi gibi yitik biriyle kesişen bir adamı oynadı.

Biz onun her filmini defalarca tekrar tekrar, hiç izlememiş, daha önce hiç gülmemiş ya da hiç ağlamamış gibi seyrettik. Ve o yine yapacağını yaptı, karşımıza İkinci Bahar’la (1999) çıktı. Bir kadını böylesi hesapsız, bebek masumiyetinde seven Haydar Usta gibilerinin yok olduğu günümüz dünyasında bize yaşattığı masaldan hiç uyanmak istemedik ve ona yeniden vurulduk.

Peki neydi onun sırrı, oyunculuğunu erişilmez kılan, erişilmez olduğu kadar içimize işleyen sahicilikte olan sır? Öğretmenlikten tezgahtarlığa girip çıkılmadık iş bırakmayan, ama yine de ille de tiyatrocu olmak isteyen bu adamın Şehir Tiyatro’larına “konservatuarlı oyuncu isteriz” demelerine rağmen bedava da çalışırım diyen ruh muydu, yoksa bu renkli yaşamında biriktirdikleri mi onu bu kadar sahici ve sevilesi kılan?

Ve şimdi yeniden aramızda o, “Yürek Yarası” filmi ile bir kere daha onsuzluğun yarasını saracak yüreğimizde.
O artık kendisi gibi vazgeçilmezimiz olmuş Sezen Aksu’nun canım şarkılarından birinde söylediği gibi “Geride durabilmeyi, öteki olabilmeyi “ başarmış biri. Şener Şen olabilmek böyle bir şey
galiba.


Hülya Keskinel
Kaynak: birikinti.com