Tiyatro; üç hece kimine yabancı, kiminin yaşam biçimi. Ve son günlerde tartışılan konularla da kiminin haber kaynağı. Bir söz vardır.Tam böyle mi bilmiyorum ama genel hatlarıyla böyleydi sanırım. “Basit insanlar kişileri , akıllı insanlar meseleleri konuşur.” Bu meselede de böyle oldu D.T. müdürü görevden alındı ve bir çok tartışma beraberinde geldi. Kimisi görevden alınan müdüre sahip çıkarken kimi tiyatrocularda bu kararı olumlu buldu kimisi de uzaktan olanları takip etmekte kaldı.
Tiyatro.net ailesi olarak siteyi kurma çalışmaları sırasında ismini vermeyelim bir Tiyatromuza gittik. (Devlet Tiyatrosu) Halkla ilişkiler bölümünde oturduk ve konuştuk. Fikirlerimizi ,projelerimizi anlattık. Onlardan da destek istedik. En azından kendi program akışlarını sitemizde yayınlamamız için bize göndermelerini istedik. Genel müdürüyle de randevu alıp röportaj yapacaktık Halkla ilişkiler bölümündeki yetkili ise bu konuyu görüşüp bizi arayacaktı. Ve halada arayacak. Halkla ilişkiler halkın onlardan beklentisini, isteklerini ulaştıracağı yer değil midir? İsim ve yer önemli değil. Sadece anlatmak istediğim mesele, Sorun kişiler de mi? Sistemde mi ? meselesidir. Biri gider biri gelir ama sistem değişmedikçe hiçbir şey değişmez. Türkiye’nin hemen hemen tüm Devlet kurumlarında bürokratik sistem böyle hantal ve ağır işlemekte.
Şuan sitemizde yayınlanan röportajda da sayın Mustafa Alabora’nın dediği gibi “Tiyatro ile Halk evlenmesi bir türlü gerçekleşmemiştir.” Sorunda yine Mustafa beyinde belirttiği gibi “Konservatuarlardan yetişenlerin kendi kültürüne ve geçmişine göre değil de yabancı kültüre göre yetiştirilmesinden kaynaklanıyor.” Bizim kültürümüzü yansıtan oyunlar yok oyun yazarları yok haliyle tiyatrocuda yok üçlemesi çıkıyor . Baştakilere katılmakla birlikte Tiyatrocu yok söylemine katılmıyorum çünkü zaten Tiyatrocu her rolü oynayan kişidir. Ona verilen roller önemlidir. Oyun neyi gerektiriyorsa onu yapan kişidir Tiyatrocu.
Günümüz Türkiye’sinde oynanan oyunların yüzde sekseni doksanı yurt dışında yazılan ve dilimize çevrilen oyunlardır. Böyle olunca Tiyatro halk bütünleşmesin gerçekleşmesi zor olmakta. Tiyatro elit tabaka kesiminin gittiği bir eğlence yeri olarak görülmekte. Bu çabaları gerek devlet tiyatroları ve gerekse özel tiyatrolar halka inmeye çalışarak köy köy dolaşarak yenmeye çalışıyorlar ama nedense pek başarılı olmuyor. Halkı anlatan, Tiyatro’ya gittiğinde izleyenin orda kendini gördüğü, bir tiyatro olmadığı sürece Türkiye deki Tiyatro halkla asla bütünleşemez. Tiyatro Evrensel bir söylem. Ancak asla evrensel olmamalı.Bizi anlatmalı Bizden olmalı.Doğrusuyla yanlışıyla. Siyasi ve ideolojik söylemlerden uzak olmalı.
Tiyatrocularımız özerklik istiyorlar. Bu isteğe katılmamak mümkün değil. Özerklik sadece siyasilerden ve yönetenlerden ayrı olarak çalışmak demek değil aynı zamanda ideolojik düşüncelerden arınarak da bu işi yapmak demektir. Yoksa özerkliği, siyasi iradeyi yok sayarak kullanmak değildir. Özerkliğe kavuştuğu zamanda sadece siyasi iradenin baskısından değil ideolojik baskıdan da kurtulmalı.Temiz ve saf olmalı. Kültürümüze saygılı,bizden olanları yani ;halkı yansıtmalı. İşte o zaman Tiyatro’yu bugünkü hantal yapısından kurtarırız. Ve o zamanda hala Tiyatro’ya baskı olursa bu sefer sadece halktan kopuk olduğundan birkaç yüz tiyatrocu değil; halkla bütünleşmiş bir tiyatro ve çalışanları halkı da arkalarına alarak tepki verirler.
