Bazen hepimizin normalde çok bunaldığı mendilci çocuklardan arıyorum yana döne… Benim de hiç aklıma gelmezdi oysa ki.. “Abla mendil alsana” diye yanaşan küçüğe “yok annecim ihtiyacım yok ki neden alayım” diye cevap verdiğimde ‘gün gelecek dünya tersine dönecek ve ben o mendile 1 ytl vereceğim’ diye düşünmedim evet…
Bir soğuk kış gününde kendimi maaşımı aldığım gibi bitirmeye programladığım o özel günde bir mağazadan diğerine koşarken alışveriş merkezleri arasında gidip gelirken bir gözüm hep ufak mendilci çocuk aradı Bakırköy’de, bulamadı.. Koskoca Bakırköy’de bakkal mı yoktu büfeler mi kapalıydı? Hayır! Benim pastane simiti sevmeme karşı çıkan sokak çocukluğundan gelme “sokaksimitisever” arkadaşlarım bunu anlamalı.. Mendil, ihtiyaç duyulduğunda mendilci çocuklardan alınır. Keyfi başkadır…
Katılmazsanız katılmayın öyle işte…
O mendil bulamadığım çaresiz anımda kendimi sevgili arkadaşım Tuğçe Bektaş’ ı anlarken buldum… Kendileri sıkışık anlarında, en kötü zamanlarında, günleri geceleri dua etmekle geçen hayatının en zor dönemlerinde Bakırköy meydanına gider ve birkaç sokak çocuğu arar… En yakın büfeden onlara döner-ekmek alır ve karınlarını doyurur… Acısı bir nebze hafifler, yaraları ufaktan sarılır, kafası azıcık dağılır… Bunu hep yapar ama.
Ama bir gün-hay aksi- belki de en ihtiyacı olduğu gün o koskoca Bakırköy’de kışın ortasında dolaşır dolaşır ama bir türlü bir sokak çocuğu bulamaz… Hatta sokak çocuğuna en benzeyen küçüğe de belki arkadaşlarıdır diye nerede olduklarını sormadan da edemez.. Sonuç olarak bu kez acısını hafifletemez.. Çaresiz eve döner… Ne tuhaf değil mi? Tuğçe bana bunu anlattığında çok üzülmüştüm, tüylerim diken diken olmuştu.
Fark ettiğim bir şey daha var!
Ben küçükken hep bu arkadaşlıkların 3’lü olanının ziyan olduğunu düşünürdüm. Öyle arkadaşlık olmazdı ki… 2 kişi yeterdi. Yetmeliydi. Öyle herkese sır anlatılmazdı… Ya küsersek bana muhtaç olmazdı küstüğüm, diğerine yakın olurdu belki bir gün hiç arkadaşım kalmazdı bu 3 arkadaş durumu yüzünden… Evet şirretliğimi doyasıya yaşayamayacaktım, ne var?
Sonra yaş geldi 22’ye… 17’ mden beri bildiğim bir Zilan- Çağlar- Kaan gerçeği vardı birbirini bulunca çılgınlar gibi eğlenen… Her şeye gülerlerdi tv yi açıp. Film zevkleri aynıydı, program izlerken hep aynı juri üyesine gülerlerdi hep onu taklit ederlerdi sessiz sessiz… En kötüsü de o çok özendiğiniz dünyalarına asla giremezdiniz. Hep yabancı olduğunuzu hissettirirlerdi. Bunu hissettirmemeye çalışırken takındıkları misafirperver tutumlarında bile 3 kişiydiler, ben yalnızdım. Ben misafirdim. Onların söylediklerine utangaç utangaç “ehi” diye gülerdim 17 yaşımın oturmamış espri anlayışı dolayısıyla. Ben hiç onlar kadar eğlenmemiştim. Kendi açıklamamı kendim yaptım (kendime yeten bir insandım ben bu açıklama, kendini teselli etme ya da kandırma konularında) “Aman canım erkekler çok eğlenceliler zaten ha 3 ha 2 kişi olsunlar ne fark eder!”
Sonra dershane arkadaşlarıma bir baktım, şimdi bile yanımda olan bir Zeynep Kocaali efsanesi bir Selen Kaya şirinliği, bir Aslı Sezen afroditi vardı… 17 yaşımın bana hediyesi olan o muhteşem insanlarla Zilan – Çağlar – Kaan ‘ a onlar bilmeden şen kahkahalarımla nispet yaptım. Bizim kızlarla birlikteyken gülmekten ikiye katlanırdık yerlere düşerdik sesimiz her yerde yankılanırdı aman tanrım neydi bu başıma gelen? 4 kişiydik evet ama Aslı her zaman yanımızda sevimli hayalet Casper’ dı. Hep bir randevusu hep bir buluşması hep bir işi vardı işte. Geride Zeynep ben Selen kalmıştık.. Şimdi sanırım daha çok Zeynep- ben kaldık… Fatma Selen Kaya, okulu dolayısıyla geçici bir süre yanımızda olamayacaktı, olsundu o benim hep Linus’ ımdı..
Diyeceğim o ki, habir eksik ha bir fazla 3 uğurlu sayıdır arkadaşlıkta :D
Bu yazım da Kanat Atkaya- Riko- Topesto üçlüsüne ithaf oluna!
Fun:)
|
