Son zamanlarda bakıyorum da etrafta gidişatı önlenemez bir evlilik fırtınası esiyor. Bütün feminist arkadaşlarım bile sırayla evlilik kurumuna bağışlandıktan sonra, şimdi de uç meslek ve alanlardaki tanıdıklarımdan da davetiyeler geliyor. Herkesin ruh eşini bulması aynı zamana denk gelir mi bilemem ama evlilikten sonra hepsinin sosyal hayatlarına veda edeceklerinden hiç şüphem yok. Keşke yanılsam.
İŞ ÇOK, VAKİT YOK…
Bir kere düşünün. Bir evde yaşamak kolay mı? Her akşam yemek yapılacak, sofra kurulacak, bulaşıklar yıkanacak, yerine yerleşecek, meyve soyulacak, çay demlenecek. Bu kadarla kalsa yine iyi. O ev her daim temizlenecek, silinip, süpürülecek. Renkliler ayrı, beyazlar ayrı yıkanacak. Her biri büyük bir özenle ütülenecek ve yerlerine yerleşecek. Çiçekler sulanacak, alışverişe gidilecek. Diş macunu, sabun, havlu kağıt ve şampuan stok durumu sürekli kontrol edilecek. En kötüsü de perde yıkamak ve halı silmek. Perdelerin hepsi bitene kadar kim bilir makine kaç kere çalışacak. Çıkar çıkmaz da perdeler asılacak yoksa hepsi kırışacak. Halılarda bastıra bastıra silinmezse kiri hiç çıkmayacak. Durun ya daha bitmedi. Faturalar yatırılacak, bunun için kuyrukta beklenecek. Üstelik tüm bunlar yapılırken eşiniz de size uzaktan bakıp gazetesini okumaya devam edecek.
Şimdi sorarım size. Bütün bunlar yapılırken ne zaman dinlenilecek, ne zaman arkadaşlarla bowlinge gidilecek, ne zaman kitap okunup ne zaman film izlenecek? Hangi ara manikürcüye gidilecek, kızlarla ne zaman kahve içilecek? Evlilik insanı bal gibi asosyal yapıyor işte.
YA ŞANSLI GRUPTAYSANIZ?
Diyelim ki sizler bütün bunları bir yaptıracak iyi bir yardımcısı olan şanslı gruptan birisiniz. Ama o zaman da evinizde hiçbir eşyanın yerini bulamayacak, sürekli ödediğiniz para için dert yanacak ve bu seferde yardımcınızı kontrol etmekten yorgun düşeceksiniz. Hatta eminim içinizde anneannem gibi yardımcısı olduğu halde yine kendi işini kendi yapanlar da olacaktır.
NİKAH ŞAHİDİ DEĞİL, EVLİLİK KOÇU LAZIM..
Evli çiftlerde görülen tipik semptomlardan biri de kişi için değeri paha biçilemeyen cumartesi ve Pazar günlerinin eşlerin ailesi tarafından gasp edilmesidir. Sürekli aile büyüklerden birine davet edilecek, gitmezseniz de ayıplanacaksınız. Üstelik “geliyorum” deyip işten sıyıramayacak, giderken mutlaka evde kek, börek türünden bir hamur işi götürmeniz gerekecek. Hatta yeni gelin olduğunuz için gittiğiniz yerde sürekli iş yapmak gibi manasız bir misyon üstlenmiş olacaksınız. Konuşulan sohbetler sizi hiç açmasa da yakın alakalı gibi görünecek, ve bunlara yorum getirmeniz gerekecek. Tüm bunlar olurken de hafta sonunda planladığınız günü birlik gezilere, romantik akşam yemeklerine, ya da hayalinizdeki aktiviteye veda etmiş olacaksınız. Ayy ama durun hemen üzülmeyin. Zaten bir süre sonra gitmeye gitmeye tüm bunları unutmuş olacak ve ilk zamanlardaki kadar üzülmeyeceksiniz.
Eğer işler bu durumda ilerlerse hakikaten delilik. Ama istisna peri masalı evlilikler de olmaz mı? Bence nadir de olsa olur. Olmalı, olmak zorunda….
Tuğçe Bektaş
|
