Zaman; Cumhuriyet öncesi…Yer; İstanbul ve birkaç şehir…Eğlence denilince akla gelen kumpanyalar, şehir şehir dolaşıp, halka kantosundan komiğine, sihirbazlığından meddahlığına gösteriler sunuyorlar. Sahnede Rumu, Ermenisi halkı kah güldürüyor, kah ağlatıyor. O zamanlar Müslüman kadınların sahneye çıkması yasak. Ama bir kadın her şeyi göze alıp, adını da değiştirip Bursa’da kumpanyaya katılıp dört bir yana ün salıyor ve İstanbul’a geçiyor. Kıskançlıklar, sıkıntılar, sancılar, Cumhuriyet mücadelesi… Peki ya gerisi? Gerisi Şehir Tiyatroları sahnesinde.
Haldun Dormen’in kaleminden çıkan ve kendisi tarafından sahneye konulan “Kantocu” yeni bir nefes değişik bir soluk getiriyor sahneye. Oyunda küçük bir kumpanyada yaşananları anlatırken, aynı zamanda büyük bir değişim geçiren ülkenin de ipuçlarını ortaya koyuyor. Kişisel sıkıntılar, aslında o dönemde bir rejimin değişip Türk ulusunun mücadelesini de gözler önüne seriyor.
Oyunun bir başka yönün de ise, Şehir Tiyatroları’nın yeni nesil oyuncularıyla başlayan oyun, gençlerin, fırsat yaratıldığında, ne kadar başarılı ve söyleyecek sözleri olduğunu anlatıyor. Bunun yanı sıra, oyun içinde ustalara ve zamanının en iyilerine de yer vererek, bir nevi saygı duruşu sergiliyor. Gençlere yol açan ustaların yanında, hiçbir okulda ya da eğitim kurumunda öğrenemeyecekleri saygıyı öğretiyor. Oyunun içinde belli bir yaşa gelmiş usta sanatçılarla, genç, dinamik yeni nesil sanatçı adayları harmanlanarak birbiriyle bir bütün oluşturan oyun ortaya çıkıyor.
7’den 77’ye bütün seyirciyi içine alan oyun, her yaş grubuna has özellikleriyle sarıveriyor insanı. Oyunun her anından keyif alarak çıkmak, her karede mümkün olmamakla birlikte, “Kantocu” bu hazzı yaşatıyor.
Oyunun müzikleri de eserle bütünlük göstererek, coşkunun artmasına, seyircinin ısınmasına yardımcı oluyor. Ayrıca orkestranın sahne önünde, seyirciyle burun buruna kalması daha da keyif veriyor. Müziklerin hakkıyla bestelenmesi bir yana, aynı hakkaniyetle kusursuz icra edilmesi seyri zevkini arttırıyor.
Kantocu’da bol bol müzik dinleme fırsatı olması çok güzel. Bununla birlikte, çok fazla şarkı eklendiğini düşünmeden edemiyor insan. Özellikle şarkıların büyük bir kısmını seslendiren başrol oyuncusu, doğru tekniklerle söylediği şarkılara duygu katmayı başaramayınca, zaman zaman kulak yorgunluğu yaşıyor insan. Ah keşke biraz da kanto sahnelerinde biraz daha kanto yapabilme becerisini görebilseydik.
Selma Kutluğ ve Ersin Sanver rolünü layıkıyla yerine getirirken, Osman Gidişoğlu ve Yavuz Şeker bizi eskilerin nostaljisine gözyaşlarıyla götürüyor. Ah keşke biraz da kanto sahnelerinde biraz daha kanto yapabilme becerisini görebilseydik.
Oyun içinde bazı anlatımları ve olayları pekiştirmek için sahnelerin eklenmesi, hem seyir süresini arttırıyor, hem de o noktaya gelene kadar merak duygusunu uyandıramıyor. Örneğin bir rüya sahnesini anlatmak için, oldukça uzun ve gereksiz konuşmalar yapılması, rüya sahnesinin etkisini düşürüyor.
Oyunun en önemli handikaplarından bir tanesi de çok sık sahne alması. Müzikaller hem şarkı söylemek hem de dans etmek gerektiğinden, oyuncuları dinlendirilerek sergilenir. Fakat Kantocu ekibi neredeyse 3 hafta üst üste hiç durmadan sahne sahne dolaşıyor. Bu da oyuncuların zaman zaman yorulmasına sebep oluyor. Yorgunluklarını belli etmek istemeseler de oyun içinde takılmalar, danslarda ve şarkılarda aksamalarla kendini gösteriyor.
Kantocu tüm bu detaylar haricinde, Şehir Tiyatroları’nın yeni Lüküs Hayat’ı olmaya aday bir oyun. Zaten Kadıköy Haldun Taner Sahnesi’nde ve diğer sahnelerde kapalı gişe oynaması da bunun işareti. Kısacası, tiyatro için zaman ayırdığınız üç saatinizi hoşça eğlenerek geçirebileceğiniz çok keyifli bir müzikal KANTOCU…
İyi Seyirler,
Cüneyt İNGİZ
|
