Tiyatro salonlarımız var, oyun yazarlarımız var, oyuncularımız var...
Ah, biraz da sanattan anlayan siyasetçilerimiz olsa !
Ama yok işte !
Yok yok yok...
Yorgun ilerleyen bu tiyatro sezonunu zihnimin duvarına astım dün gece. Çünkü bu tiyatro sezonu her zamankinden daha sancılı ve tedirgin geçti. Yıkım kararları, ödeneklerin kaldırılması, gereksiz uygulamalar...Ve daha fazlası...
Her şeye rağmen bahar’ın coşkusuyla birlikte gelen 23.Gençlik Günleri hareketliliğiyle sıyrılmak istiyorum bu kaotik karamsarlıktan. Ve bahar’a yaraşır bir yazı kaleme almak istiyorum bu gelişimde.
Hepinizin bildiği gibi Kartal Sanat Tiyatrosu 20 yılı aşkın süredir her türlü zorluğa, sıkıntıya rağmen perdelerini açmayı başarabilen bir Tiyatro. Sahneleri yıkıldı ama umutları her zaman akıllarının sanat’a ayrılmış köşesinde diriliğini muhafaza etti. ‘’ İnadına tiyatro ‘’ replikleri yüreklerinin sloganı haline geldi ve nihayet inançları, tiyatroya bağlılıkları, içtenlikleri sayesinde Kartal Sanat Tiyatrosu ’’ Atalar Kültür Merkezi ‘’ inşa edildi.
Geçtiğimiz hafta bu yeni salonu tanımak için Kartal Sanat Tiyatrosu’nun yolunu tuttum. Tiyatroyla ilgili duyumsadığım her şey beni heycanlandırırdı ve ben o an heyecanımın en gülen gözleriyle yüzleşmiştim. İçeri girdiğimde tiyatronun insan’a kattığı huzuru solumuştu ruhum. Geniş fuayesi, nezih kafesi, derslikleri ve 250 koltuk kapasiteli salonu harikulade bir sanat kurumu olduğunun kanıtı ve gururu gibiydi. Büyük emeklerin harcandığı büyüleyici bir Kültür Merkezi inşa edilmişti. Ve hayran kalmamak mümkün değildi.
Hayran kalmıştım !
Damağımda ki hoşnutlukla koltuğuma oturdum ve birazdan başlayacak oyunun bekleyişine terk ettim kendimi.
Türk Tiyatrosu’na her alanda katkı yapmış ve yapmaya devam eden usta Tiyatrocu Metin Balay’ın ‘’ Hayatımız Köşebaşı ‘’ isimli oyunuyla perdelerini açmıştı kartal Sanat Tiyatrosu. Gündelik yaşantımızın her alanında tanık olduğumuz; bazen bir otobüs durağında bazen de bir bank’ın ahşap yüzeyinde karşımıza çıkan insanların buruk dramlarını kabare tadında sahneye aktarmış yönetmen Nihat Nadi Ülger. Her epizodun kendi içinde ki dramı ve komik yanları çok iyi irdelenmiş ve sahneye aktarılmış. Her yönüyle dolu bir oyun, her mizanseniyle farklı bir bakış açısı anlatımıyla belirlenmiş reji.
Oyuncuların performansı oyun’un aksiyonuyla uyum içindeydi. Oyunun temposu iki perde boyunca hiç düşmedi ve oyuncular o bütünlüğü oyun sonuna dek korudu. Sahneyi belirleyen oyuncuyla, anlatımı amaç eden mizansen arasında ki bağ kusursuzdu.
Ve bu kusursuzluk içinde göze çarpan bir yetenek !
Güven Murat Akpınar
Geçtiğimiz yıl ‘’ İstanbul Hatırası ‘’ adlı oyunda ki performanısını bu oyun da teyit etme fırsatı bulmuştum. Vücut dilini ve mimik zenginliğini dozunda kullanan bu genç oyuncunun düş kırıklığı yaşatmaması ayrı bir keyif katmıştı bana. Yeteneğini çalışmasıyla perçinlediğine inandığım bu genç oyuncu ilerki yıllar da karşımıza kuşkusuz usta bir oyuncu olarak çıkacaktır. Elbette ki ‘’ tiyatronun amacından sapmadığı ve heyecanını sanat yolunda dizginlediği ‘’ müddetçe diyerek bitirmek istiyorum ‘’ Kartal Sanat Tiyatrosu ‘’ izlenimlerimi.
Son replik siyasetçilere,
Sahnemiz var, repliğimiz var, insanla olan bağımız var...
Ah, birazda bu işleri gören gözleriniz, işiten kulaklarınız olsa !
Ama yok işte !
Yok yok yok !...
Kartal Sanat Tiyatrosu Atalar Kültür Merkezi’ni Türk Tiyatrosuna kazandırdığı için başta Nihat Nadi Ülger olmak üzere; ekibini ve katkıda bulunan tüm sanat severleri yürekten kutlar teşekkürlerimi iletirim.
Saygı İle,
Vahit ÇAKMAKCI
sonreplik77@hotmail.com
|
