Sayın Hıncal Uluç 10 mayıs 2006 Çarşamba günü Sabah Gazetesi’ndeki kendi köşesinde “..Ve de Sadri Alışık ödülleri..” adlı yazısında benimle ilgili olarak aşağıdaki görüşlerini kaleme aldı:
“En Başarılı Kadın Oyuncu Müge Akyamaç, Erkek Oyuncu da Hüseyin Köroğlu seçildiler.
Adı Tiyatro'ya saygı ile özdeşleşen Muhsin Ertuğrul'un yazısını okuyan Hüseyin Köroğlu, bu saygın ödül gecesine gömlekle gelmişti.. Muhsin Ertuğrul'un o gayet kötü okuduğu yazısının yeri orası mıydı, Ali şov yaptı diye, o da mı heveslenmişti bilemedik. Ama Hüseyin, Ali gibi sempatik de değildi. Buz gibi bir hava estirdi salonda..
Bu teşekkür konuşmaları her ödül töreninde zaptu rapta alınmalı, kişisel şovların, heveslerin önüne geçilmeli..”
Sayın Hıncal Uluç’un okuyucularından biriyim ben de. Kendi açımdan takdir ettiğim ve görüşlerine katıldığım yazıları da oldu, katılmadığım yazıları da oldu. Tıpkı “..Ve de Sadri Alışık ödülleri..” adlı yazısında olduğu gibi…
Ben, izninizle sadece yukarıda belirttiğim kendimle ilgili bölümü değerlendireceğim. Muhsin Ertuğrul’un yazısı, Türkiye’de yazılmış ilk Uluslararası Tiyatro Bildirisi’dir. Yani 1978 yılının nisan ayında dünyada perde açan tüm tiyatro sahnelerinde okunmuştur.
8 Mayıs 2006 gecesi de bir başka büyük usta Sadri Alışık adına tiyatro ve sinema ödülleri dağıtılıyordu. Hem büyük usta Muhsin Ertuğrul’u anmak, hem de günümüzde insanların iyice duyarsızlaştığı bir dönemde, insanları duyarlı olmaya ve düşünmeye bir sanatçı olarak itmek için, “TİYATRO VE SİNEMA ” ödüllerinin dağıtıldığı bir gecede, 1978 yılında tüm sahnelerde okunmuş “17. ULUSAL TİYATRO BİLDİRİSİ” ni okumanın yerinin neresi olması gerektiğini anlayamadım doğrusu!
Salonda buz gibi bir hava estiyse de, yine bence doğru bir metin seçmişim demektir. Bu noktayı vurguladığı için de Sayın Hıncal Uluç’a çok teşekkür ederim.Takdir edersiniz ki, okuyacağım metni, olur ya ödül alırım diye, daha önceden belirlemiştim. Yoksa Ali Poyrazoğlu’nun ( Bence çok güzel ve anlamlı olan.) yaptığı konuşmadan heveslendiğim için değil…
Sempatik olmayabilirim, kötü de okuyabilirim, kıyafetim çok kötü de olabilir. Bunların hepsi yine bence insana göre değişen konular. Kendimce iyi ve bana yakışanı giyip, toplum önüne çıkmaya gayret gösterdim hep. Düşüncem odur ki, büyük ustalara saygı, dış görünüşümüz ile değil, onları yüreğimizde, ideallerimizde yaşattığımız sürece olacaktır. Kaldı ki, büyük ustaların büyüklüğünün, bir takım elbisenin içine sığamayacağını düşünüyorum.
Bence, bu tür tartışmalar yerine sanat konuşarak birbirimizi tamamlamalı ve geliştirmeliyiz. Bu yüzden Sayın Hıncal Uluç’u 20 Mayıs Cumartesi saat:15.30’da Harbiye Şehir Tiyatrosu’nda “DÜNYA PRÖMİYERİ” ni yapacak olan, benim yönettiğim “DÜŞ OYUNCAKLARI” adlı oyuna davet ediyorum…
Shakespeare 141. sonesinde “ Tanrı bilir,gözümle sevmiyorum seni, çünkü sana baktıkça gözüm bin kusur bulur. Ama yüreğim sever gözün sevmediğini, görünüşe aldanmaz, sevgiye teslim olur.” der…
Kamuoyunu bilgilendirir, saygılarımı sunarım…
17. DÜNYA TİYATRO GÜNÜNDE ULUSAL BİLDİRİ
Bugün 27 Mart 1978, Dünya Tiyatro Günü.
Bu kez önünüzde konuşmak görevi ve onuru bana verildi. Tiyatroya hizmet yolunda çok yaşamış bir emekçi olarak izninizle söz alıyorum.
Derler ki, tiyatro üçüz doğmuş bir sanat koludur: Yazar, oyuncu ve seyirci. Bunlar birbirinden ayrılırsa ortada tiyatro kalmaz. Oysa ben diyorum ki, günün en önemli sorunlarını kağıda aktaran yazar da, onları sahnede dile getiren sanatçı da sizin aranızdan çıkmıştır. Onun için biz bir bütünüz. Teker teker düşüncelerimiz ayrı olabilir, ama dertlerimiz birdir.
Bugün Dünya Tiyatro Günü’dür, şu dakikada yüzlerce sahnede her ulusun kendi dramı oynanıyor. İzninizle biz de yurdumuzda oynanan oyuna bir göz atalım. Ben perdeyi açıyorum. Sahne, Türkiye haritası yüzeyine yayılmış yaslı ana babalar, bir ağızdan, yitirdikleri gencecik yavrularının tabut kervanına ağıt yakmaktadır. Perdeyi hemen bu acıklı görünüme kapatıyor ve sizlere soruyorum:
Gençler gençleri neden öldürüyor? Kardeş kardeşi neden öldürüyor? Gençler kendilerini neden öldürtüyorlar? İşte size şimdiye dek sahneye getirilmiş en acı konu. Ulus olarak bugün bizim en önemli sorunumuz bu. Bunun çözümünü düşünmek siz sayın seyircilerimize düşüyor. Siz ve bizler ki öldürenle kurbanını aramızda yetiştirdik, vuranla vurulanı bağrımızda besledik, ikisinden biri ya kardeşimiz, ya akrabamız, ya komşumuz, ya tanışımızın arkadaşı.
Şimdi bu sahnede soruyorum sizlere:
Kardeşi kardeşe kim kırdırıyor?
Hangi katı yürekli, hangi cana kıyıcı, hangi bencil çıkarıyor perde arkasından bu suçsuz yavruları, sinsi sinsi, kukla gibi kullanıyor? Neden? Bunun yanıtını vermek için derin derin düşünmenizi bekliyorum.
Büyük kurtarıcı Atatürk, yurtta, dünyada barış, diye temel bir ilke atmıştır. Nerde yurttaki barış? Bu temeli yıkanların art niyetlerini düşünüp bulmak siz sayın seyircilere düşüyor. Çünkü Tiyatro, sahnede sorunları yalnız sergilemekle yetiniyor. Bu sorunları düşünerek çözmek seyircinin sağduyusuna bırakılmıştır. Sahnenin başlıca çabası seyircileri sağlam düşünmeye zorlamaktır. Sorun bu: Neden öldürülüyorlar? Niçin ölüyorlar?
Tatlı saatler geçirmeye geldiğiniz tiyatroda acı gerçeklerle sizleri tedirgin ettik, bağışlanmak diler, saygılar sunarım.
Muhsin Ertuğrul
Nisan 1978
|
