Korku ve şiddet…
Yabancı işçi akınlarının başladığı günden bu güne dek gündemden eksilmeyen, topluma yada çağ’a uyum sorunları okullarda şiddetin doruğa çıkmasıyla daha önemli boyutlara dönüştü.
Birinci kuşaktan insanlara geçici gözle bakan Alman politikacılar uyum politikaları üretmekten çok, o insanları tüketme yollarını uygun buldular.
Göçmenlerin kalıcı olduğunu görünce geç kalmanın telaşı içinde uyumsuzluk suçlamaları yoğunlaştı. Bu arada toplumdan dışlanmanın verdiği eziklik göçmenlerin kendi içlerine kapanmalarını da beraberinde getirdi.
1980’li özellikle 1990’lı yıllarda Avrupa birliği Parlamentosu’nda çoğunluğu sağlamak için milyonlarca Almanca bilmeyen Doğu Avrupalı insanın ve diğer ülkelerden gelenlerin nüfusu arttırmak amacıyla Alman vatandaşlığına kolayca alınmaları sorunları daha da derinleştirdi.
Şimdi ise vatandaşlığa kabul edilmek için Baden-Württenberg ve Hessen eyaletlerinde uygulanan testler-kataloglar seçim malzemesi olmaktan öteye gitmediği gibi, o sorulara yanıt verecek Alman vatandaşını bulmak da zordur.
Büyük koalisyonun Federal düzeyde çıkarmak istediği testler ise uyuma hazır insanları bulabilir mi? Tüm bunlar yanlış politikaların bir devamı değil mi?
Diğer yandan Almanya’da halâ yabancı-yabancı işçi statüsünde bulunan insanların tabi oldukları kendi ülkelerinin de ilgisizliği, sahip çıkmaması onların kararsız kalmalarına neden oldu, oluyor.
Genelde eksik yanlış sosyal, ekonomik ve eğitim politikaları tüm toplumu etkilerken, yabancılar üzerine bir karabasan gibi çöktü.
Gelecek korkusu, işsizlik, gittikçe büyüyen yoksulluk, satın alma gücünün gerilemesi sosyal patlama durumuna getirmektedir.
Uyum sağlamak, eğitime katılmak için bulunduğu ülkenin dilini bilmek en önemli faktör olduğu biliniyor.
Bu aynı zamanda yerli halk için de geçerlidir.
Eğitim sisteminin çağın gerisinde kalması sadece yabancılarda değil Almanlar arasında da görülüyor, başarısız kuşaklar yetişiyor. Bunun tartışması yıllardır yapılıyor.
Başarısızlık gençleri komplekse, korkuya itiyor ve bunun sonucu olarak ta saldırganlık ve şiddet doğuyor.
Bunları önlemek için toplumda sosyal barışın gerçekleştirilmesi ve ekonomik sorunların halledilmesinden geçtiği kabul edilmelidir. Yerli ve yabancı insanlar arasında soğukluk ve önyargılar kaldırılmalıdır.
Polisiye önlemlerle şiddet okul içinde ve çevresinde belki önlenebilir, fakat; uyum ve öğrenim başarılarında geçerli midir? Okul koridorlarında, bahçelerinde gençlerin kendi dillerini konuşmalarını yasaklamak uyumu ve okul başarısını getirir mi?
Alman Türk ve diğer uluslardan sosyal, dil ve eğitimbilimcileriyle ortak çalışmalar yarar getirecektir inancındayım.
Uyum politikasında yapılması düşünülen köklü değişiklikler; sert ve korku veren önlemler olursa, uyum ve eğitimdeki başarıları olumsuz etkilediği gibi o insanları hiç istenmeyen saldırganlığa, şiddete yönlendirebilir.
Burada; geçen aylarda Fransa gettolarında yabancıların sosyal patlamalarının Avrupa’nın diğer ülkelerine bu arada Almanya’ya da sıçrama ihtimalinin olduğu düşünülmeli. Bu korku hepimizi tedirgin etmeli ve hep beraber bunu bertaraf etmek için üzerimize düşen görevler yerine getirilmeli diye düşünüyorum.
Bu gün Arap ve Türkiyeli gençlerin konumundan yararlanacak siyasetlerin bulunduğu görülüyor.
Radikal İslâmcılar yada islâmofaşistler, ırkçılar bu gençleri yönlendirebilirler. Türkiye’de yaşanan okullardaki şiddet olayları buralara da taşınmak istenebilir. Örneklerini etrafımıza bir baktığımız zaman fark edebiliriz. İşte o zaman kısa da olsa bu felâketin önüne geçmek hepimizi rahatsız edecektir. Üzerimize düşen sorumlulukları kabul etmek zorundayız ve mücadelemizi çocuklarımızın tüm toplumun geleceği için belirlemeliyiz.
Nurettin Kurtuluş
|
