Türklerin dramı…
Türkiye’den 1961 yılından başlayan işçi akınlarında bugüne dek Almanya’ya üç milyon sekiz yüz bin insanımızın geldiği ayrıca bir milyon iki yüz bin kişinin burada doğduğu ve bu süre içinde de iki milyon beş yüz bininin çeşitli nedenlerle yurda döndüğünü verilerden anlıyoruz.
Kırk beş yıllık bu tarihi süreç içinde hiçbir zaman eksilmeyen uyum sağlayamama gündeminden bir çok gerçek karabasan gibi yaşamımızdan eksilmiyor.
Son yıllarda Almanya’daki ekonomik bunalım toplumun tümünü etkilerken, Türkler arasında üzgüsel bir duruma geldi.
1960’dan 1990 yılına kadarki dönemde; kapitalist demokrasinin cenneti dedirtilen Almanya 2.Savaş sonrasının işsizlik rekorlarını kırarken, topluma yansımayan çekirge sürüsü sermaye sınıfının kazançlarında da rekorlar kırılıyor.
Amerikanlaştırılmaya başlatılan Almanya bu geçiş devresinin faturalarını topluma çıkarmaya çalışıyor.
Türkler yoksulluk sınırında.
Faturaların en ağırı ise Türkiyeliler sırtlarına yüklenmiş gibi görünüyor:
Türk toplumunun % 30’u yoksulluk sınırının altında, % 35’i ise bu sınıra yakın kalırken, fakirleşmedeki en önemli faktörlerden biri olan işsizlik genelde % 12.2 Türk’ler arasında ise ortalama % 25.8 oluyor. Bazı bölgelerde ise % 30-40 dolayında, meselâ Berlin’de bu rakam % 50 civarında görünüyor.
Birinci kuşaktaki insanlarımız hemen tamamı emekli yada kendilerini çok fazla yıpratarak çalışamaz duruma gelmeleri.
Gelirleri yaşlı yoksullar gurubuna girmelerine neden oluyor.
Yoksulluk; Almanya toplumundaki aynı yaşlardakilere göre % 29 oranında daha fazla.
Neden ise; genelde düşük ücretli işlerde çalışmaları ve çalıştıkları yılların az oluşu.
Bir ayağını Türkiye’ye diğerini Almanya’ya basan birinci kuşağın kararsızlıkları bu güne dek uyum sağlayamamalarına neden olduğunu düşünüyorum. Tabii ki daha bir çok neden de var; eğitim ve meslek kültürler arasındaki farklılığı kapatamamak başta gelenlerden oluyor. Böylesi durumlar gelenekselleşerek geriden gelen kuşaklara da yansıdığı görüldü.
İkinci ve üçüncü kuşak Türkler arasındaki gelişmeler de iç açıcı değil.
Türklerin en genç nüfusa sahip olmaları ikide bir söylendiği gibi üstünlük getirmedi, getirmiyor:
Otuz beş yaşın altındaki gençlerin % 36.1’i toplam Türkiyelilerde ise %83’ünün meslek öğrenimi görmemiş olmaları, dil yetersizliği işsizliğin, yoksulluğun başlıca nedenleri oluyor.
Üniversitelerde okuyan 13 bin kişinin büyük bir çoğunluğunu Türkiye’den gelenler oluşturuyor.
Liselere gidenler %3 dolayında.
Her türlü uyarılara karşın diplomasızlar ordusu her geçen gün büyüyor.
1 milyon 998 bin 534 Türkiye Cumhuriyeti Vatandaşının yanı sıra artı 424 bin 513 Alman uyruğuna geçenlerle toplam 2 milyon 423 bin 47 insanımız Almanya toplumunun içinde yaşıyor.
Türkiye Cumhuriyeti Vatandaşı olup ta çalışabilir durumda olanların; 2005 yılı itibariyle ortalama 211 bin 506’sı işsiz durumda, bu ise % 32.6’yı buluyor.
Toplam yabancıların % 18’i işsizken Türkiyelilerinki % 26.
45 yıldır bu yönlendirilmesi gereken insanlara Türkiye’deki iktidarlar sağılacak inekler gibi bakarken, döviz makineleri, yeşil ve sarı holdinglerin dolandırdıkları sahipsiz insanlar olarak görülürken, biriktirdikleri paralarını Türkiye’de bilinçsizce taşınmazlara yatıran bu garip insanlar şimdi o yatırımlarını yine bilinçsizce yok pahasına elden çıkararak Almanya’ya aktarıyorlar borçlanarak ev alıyorlar, bilmedikleri işleri yapmaya çalışıyorlar.
35 bin kişinin küçük işletmeler açtığını; fakat, büyük bir bölümünün kendi aralarındaki rekabetten ve ticaret meydanındaki zorluklardan iflâs dalgasına kapıldıkları görülüyor.
Diğer taraftan; din iman uğruna varını yoğunu ABD işbirlikçilerine bağışlayanların da varlığı Türklerin dramını daha da derinleştiriyor.
Nurettin Kurtuluş
|
